تاريخچه مديريت دانش

  حدود 5000 سال پيش در مساپتاميا (عراق كنوني) مردم بعضي لوحهاي مربوط به ثبت قراردادهاي قانوني تخمين ماليات فروش و قانون را گم كردند. براي حل اين مشكل فعاليت موسسه مرتبط با مديرت دانش (KM) در کتابخانه آغاز شد. از آن پس توجه مديران زبده به كليه لوحها جمعآوري شد. در كتاب خانه جلب شد (برگرون، 14:1386). منازعه با مفهوم دانش به قدمت تاريخ تفكر انسان است. همه انديشمندان از افلاطون گرفته تا دكارت و كانت در جستجوي اصطلاحي بودند كه ماهيت دانش را بيان كنند. استوارت ميگويد كه اصطلاح سرمايه هوشي اولين بار توسط في ول در سال (1969) در نامهاي به گالبريث نوشت به كار رفت. بعدها ادوينسون، اسكانديا و ساليوان نيز اصطلاح سرمايه هوشي و ارزشهاي پنهان را به عنوان دانشي كه قابليت تبديل به ارزش را دارد به كار بردند. در سال 1988 در سوئد اصطلاحات سرمايه دانشي و داراييهاي غير ملموس توسط سويبي پيشنهاد شد. همچنين اسكانديا، ارنست و يونگ بر ويژگيهاي پايدار دانش تاكيد كردند، به اين معنا كه اختراعات، عقايد، برنامههاي كامپيوتري، حقوق انحصاري و... جزئي از سرمايه هوشي هستند. در ژاپن در اواسط دهه هشتاد  در سال1995 ، نوناكا كتاب شركت دانش آفرين را نوشت و براي اولين بار اصطلاح مديريت دانش را به كار برد. اين اصطلاح به منظور بنياني تكنولوژي براي اداره دانش توسط كنسرسيوم شركتها، امريكايي پيشنهاد شد. بدين ترتيب اصطلاح مديريت دانش به عنوان فعاليتي مديريتي كه روي توسعه و كنترل دانش براي تحقق اهداف سازماني تاكيد دارد به كار رفت (عدلي، 1384:50). + نوشته شده در دوشنبه بیستم دی ۱۳۹۵ ساعت 21:28 توسط عبدالله تبریزی  |